Μέσα σε ιδιαίτερα ευνοϊκές συνθήκες, πραγματοποιήθηκαν σήμερα οι εορταστικές εκδηλώσεις του Δήμου Ανωγείων για την εθνική μας επέτειο της 25ης Μαρτίου, στην πλατεία Αρμι.Το σχολείο μας, όπως κάθε χρόνο συμμετείχε και στις εκδηλώσεις του Δήμου Ανωγείων με τους μαθητές των τριών μεγάλων τάξεων που προπορεύτηκαν στη παρέλαση και καταχειροκροτήθηκαν από πλήθος κόσμου που παραβρέθηκε στον εορτασμό. Επίσης το σχολείο μας είχε τη σειρά να εκφωνήσει τον πανηγυρικό της ημέρας και εκπροσωπήθηκε επάξια από το δάσκαλο του Ε2 κ. Ήλκο Κωνσταντίνο. Τελετάρχης επίσης ήταν η γυμνάστρια του Σχολείου μας κ. Τζιουμέρκα Ευθαλία. Συγχαρητήρια στους μαθητές μας και στους εκπαι1δευτικούς μας για την επιτυχημένη συμμετοχή.
Χρόνια πολλά σε όλους και του χρόνου με υγεία!!!
Η εκφώνηση του ιστορικού της επετείου της Εθνικής Εορτής από τον δάσκαλο του Ε2, κ. Ήλκο Κωνσταντίνο:
25η Μαρτίου 1821
“Σήμερα, μία επέτειος σταματά για λίγο την πορεία μας προς τα μπρος, για να στρέψουμε με συγκίνηση το λογισμό μας στο μεγάλο γεγονός του 21. Η ιστορική μνήμη απαραίτητη και αναγκαία πάντα, γίνεται στον καλοπροαίρετο αναζητητή της αλήθειας, το πολύτιμο εφόδιο για τη συνειδητοποίηση των προβλημάτων ενός λαού και η γέφυρα, που ενώνει το παρελθόν με το παρόν. Το 21 είναι όμως κάτι παραπάνω για τον Παλαμά: «Δε δίνει μόνο μαθήματα, μας δίνει με το παράδειγμά του την ηθική μυσταγωγία του μέλλοντος». Το 1821 είναι θρύλος, είναι έπος, είναι η αστραπή, που φώτισε δρόμους ζωής και θάμπωσε την οικουμένη. Περισσότερο απ’ όλα όμως είναι ένα θαύμα. Έτσι το χαρακτήρισε και ο Σπυρίδων Τρικούπης σ’ ένα λόγο του στο Λονδίνο, το 1861: «Εορτάζοντες οι πανέλληνες την 25 η Μαρτίου δύνανται να λέγωσιν υπερηφάνως: Αύτη η ημέρα ήν εποίησεν ο Κύριος. Ναι Θεού ποίημα είναι η
25 η Μαρτίου». Και πώς να μην είναι, αφού συνδυάστηκε και συνέπεσε με την άλλη λαμπρή γιορτή, τη γεμάτη θάμπος και ελπίδα. Τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου-Τι ευτυχής συγκυρία! Την ίδια μέρα το υπόδουλο γένος άκουγε διπλό μήνυμα χαράς και ευδαιμονίας. Την ίδια μέρα ο Έλληνας άνοιγε την ψυχή του στα θεία ελπιδοφόρα μηνύματα: τον ερχομό του Μεσσία και το ξεκίνημα της λευτεριάς, δύο στοιχεία, που χαρακτηρίζουν το δισυπόστατο τρόπο ζωής των Ελλήνων. Ανάγκη λοιπόν να ψηλαφίσουμε και μείς σήμερα λίγο αυτό το θαύμα. Ανάγκη ζωτική να ψάξουμε τις πτυχές του, για να το νιώσουμε βαθιά μέσα μας, ώστε
να μη μας μείνει μόνο η ελαφριά συγκίνηση από την εθνική επέτειο, αλλά να γίνει βίωμά μας παντοτινό.
Το γεγονός πως βγήκε νικήτρια η ρωμιοσύνη, δεν είναι ανεξήγητο ιστορικά. Βρίσκει την εξήγησή του στις κινητήριες δυνάμεις, που επενέργησαν. Και μία απ’ αυτές ήταν η μάχη της αντοχής, της υπομονής και της καρτερίας στα βάσανα, στα μαρτύρια, αλλά και στους καθημερινούς εξευτελισμούς. Επιδιώκονταν ο εξευτελισμός, η ταπείνωση και η απογύμνωση του ραγιά
καθημερινά. Η εκμηδένιση της προσωπικότητας ήταν το καθημερινό μαρτύριο. Είτε συνίστατο αυτή, όπως γράφει ο Χρήστος Βυζάντιος, στο να ξεπεζεύουν απ’ τ’ άλογο, αν συναντούσαν Τούρκο πεζό, είτε στο να είναι υποχρεωμένοι σαν δούλοι να φορούν μαύρα ή σκούρα ρούχα. Εντυπωσιακά εκφραστική είναι η μαρτυρία του Άγγλου περιηγητή Henry Blount: «Στα σπίτια των Χριστιανών οι πόρτες βρίσκονται τρία πόδια πιο ψηλά, για να μη μπορούν να μπαίνουν οι Τούρκοι μέσα με τα’ άλογά τους και να τα μεταβάλλουν σε σταύλους. Δείγμα της φοβερότερης δουλείας». Και στη Θράκη (κατά τον Αντώνιο Κεραμόπουλο) τα παραθύρια των ελληνικών σπιτιών είναι ανοιγμένα στη στέγη και όχι στους τοίχους, για να είναι αθέατοι οι ένοικοι και να προστατεύονται από τις εισβολές των Τούρκων. Ο φόβος αυτός παρέμεινε και αργότερα και ήταν το βασικό στοιχείο όλων των εκδηλώσεων των Ελλήνων.
Η σκλαβιά και το 21 γενικά δεν ήταν μόνο μερικές ιστορικές τραγικές στιγμές (Κούγκι-Ζάλογγο-Αραπίτσα-Χαλκιδική-Μεσολόγγι-Μανιάκι- χαράτσι, βίαιοι εξισλαμισμοί-γενίτσαροι-βιασμοί-παιδομάζωμα). Ήταν μία καθημερινή δοκιμασία. Και κάτω από συνεχή και άμεση απειλή του τυράννου ελέγχεται το μέταλλο της ψυχής του ανθρώπου και η ελληνική ψυχή απέδειξε την αντοχή της στα 400 χρόνια της πιο αβάστακτης σκλαβιάς στους φανατισμένους Τούρκους του Ισλάμ.
Όλο το γένος, άντρες, γυναίκες, γέροντες και παιδιά άντεξαν στη φοβερή πρόκληση. Η μεγάλη μάχη της αντοχής για τη διάρκεια του Ελληνισμού, δε δόθηκε μόνο στ’ αετόμορφα βουνά από τους αντρειωμένους της λεβεντιάς, αλλά και μέσα στην άβυσσο κάθε ελληνικής ψυχής στο αγώνισμα της εγκαρτέρησης και υπομονής. Εκεί βαθιά, μέσα στην καρδιά του κάθε Ρωμιού, έγινε η αποφασιστική σύγκρουση των δύο κόσμων. Εκεί πάλεψε το μισοφέγγαρο με το Σταυρό, εκεί παίχτηκε το παιχνίδι της αλήθειας. Και εδώ βρίσκεται η δεύτερη κινητήρια δύναμη του θαύματος. Η πίστη και η ακατάβλητη ελληνική ψυχή και οι εμψυχωτές αυτής της αλήθειας. «Χαρές και πλούτη να χαθούν και τα βασίλεια κι όλα, τίποτε δεν είναι, αν στητή μέν η ψυχή κι ολόρθη» τραγουδά ο Σολωμός.
«Ψυχή και Χριστός σας χρειάζονται. Αυτά τα δύο όλος ο κόσμος να πέσει, δεν μπορεί να σας τα πάρει κανείς, εκτός κι αν τα δώσετε με το θέλημά σας» κηρύττει ο Κοσμάς ο Αιτωλός και ο Κολοκοτρώνης σαν εκπρόσωπος όλων των αγωνιστών «Όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και έπειτα υπέρ πατρίδος». Αν έλειπε η θωράκιση αυτής της ψυχής του γένους, που έγινε μ’ όλα τα μέσα, που μπορούσε να διαθέσει η Ορθοδοξία, θα θρηνούσαμε στα ερείπια των γκρεμισμένων εκκλησιών και μοναστηριών τους χαμένους θρύλους για την ομορφότερη απ’ τις πατρίδες. Κατάφερε όμως να επιζήσει η πατρίδα και ο εξουθενωμένος λαός, γιατί συσπειρώθηκε, κατά τον καθηγητή Απόστολο Βακαλόπουλο, γύρω από την εκκλησία και τις Κοινότητες. Εκεί αποτραβήχτηκε για να αυτοσυντηρηθεί, να επιζήσει, να πάρει δυνάμεις, να μάθει, να φωτισθεί, να καθοδηγηθεί και να ετοιμαστεί για το θαύμα.
Μεγάλος συντελεστής σ’ αυτή την επιβίωση το Κρυφό Σχολειό. Ταπεινό και αφανές όσο και μεγάλο το έργο του, ιδίως στους δύο πρώτους αιώνες της σκλαβιάς. Χαρακτηρίστηκε σαν μύθος από μερικούς, αποδείχτηκε όμως ζωντανή η παρουσία και η προσφορά του και μόνο με τη σκέψη ότι όλοι οι λόγιοι έφυγαν στη Δύση, ενώ τα ονομαστά σχολεία Κυδωνιών, Κων/πόλεως, Αθωνος, Ιωαννίνων κλπ. εμφανίστηκαν μετά το 17° αιώνα. Έτσι κατάφερε ο Ελληνισμός να φτάσει ακμαίος ως το 21. Η κρυφή δουλειά του ήταν η παιδεία.
Αυτό κάναν σημαία τους και κήρυγμα αργότερα οι διαφωτιστές, είτε σαν εκκλησιαστικοί ρήτορες, είτε σαν κριτικοί φιλόλογοι και ερευνητές, όπως ο Κοραής, είτε σαν εθναπόστολοι, όπως ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Ζωντανή λοιπόν η παρουσία της Εκκλησίας και του κλήρου. Κατά τον ιστορικό Κόκκινο ο κλήρος υπήρξε ο οδηγός του έθνους και το στήριγμά του. Ανυπολόγιστη η προσφορά των κληρικών, είτε σαν φτωχοί καλόγεροι δίδασκαν στο κρυφό σχολειό το Ψαλτήρι, είτε σαν φωτισμένοι δάσκαλοι κήρυτταν τους πύρινους λόγους από τον άμβωνα, είτε έμπαιναν στη Φιλική Εταιρία και αργότερα καθοδηγούσαν τα στρατεύματα σαν τον
Αθανάσιο Διάκο και τον Παπαφλέσσα. Ας σταματήσουμε στην προσφορά αίματος των κληρικών, που κατά το Γάλλο Πουκεβίλ, ανεβαίνει στους 6.000 και κατ’ άλλους στους 10.000, με αποκορύφωμα τον Πατριάρχη Κων/πόλεως Γρηγόριο τον Ε’.
Αυτή η συμμετοχή αποκαλύπτει την τρίτη κινητήρια δύναμη του θαύματος. Την καθολική συμμετοχή όλων. Δεν μπορούμε βέβαια να αγνοήσουμε και τους λίγους εκλεχτούς, που είτε με την άμεση πράξη, είτε με τη διδασκαλία, που κινεί προς την πράξη, εργάστηκαν για τον ξεσηκωμό του Γένους με περισσότερες ελπίδες και ζέση, απ’ ότι οι πολλοί. Οι πολλοί βέβαια διεξήγαν και ολοκλήρωσαν τον αγώνα. Ολο το Έθνος, όλος ο Ελληνισμός. Η ελευθερία δεν μας δόθηκε, ούτε μας χαρίστηκε «εν ονόματι της αδελφοσύνης των λαών ή έστω σαν συνέπεια ξένων διακηρύξεων ή προπαγάνδας άλλων ιδεολογιών. Η Ελευθερία κατακτήθηκε με ποταμούς
αιμάτων. Αρκεί να αναλογιστούμε ότι για να ελευθερωθούν 700.000 Έλληνες, σκοτώθηκαν, πουλήθηκαν και χάθηκαν στα πεδία των μαχών 1.000.000 Έλληνες.
Αυτή την εθνική συμμετοχή τονίζει ο Μακρυγιάννης στα απομνημονεύματά του: «Πατρίς να μακαρίζεις γενικώς όλους τους Έλληνες, ότι θυσιάστηκαν για σένα, να σ’ αναστήσουνε, να ξαναειπωθείς άλλη μια φορά ελεύτερη πατρίδα, όπου ήσουνα χαμένη και σβησμένη από τον κατάλογο των εθνών. Όλους αυτούς να μακαρίζεις».
Και ο Κολοκοτρώνης, όταν μίλησε στα Ελληνόπουλα στην Αθήνα, μετά την απελευθέρωση, τονίζει: «Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχουμε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν το κάστρο και τις πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε που πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιτοκάραβα, αλλά ως μία βροχή
έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας και όλοι και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι έμποροι και οι μεγάλοι, όλοι επικοινωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση». Καρτερία-Πίστη-Ενότητα και εθνική συμμετοχή, τρεις από τις κινητήριες δυνάμεις, τρείς δυναμικοί παράγοντες, που οδήγησαν στο θαύμα του 21. Πολλές οι προϋποθέσεις για την ελευθερία και τότε και τώρα. Θέλει αρετή και τόλμη η Ελευθερία. Συνδυασμό και φόρτιση ψυχικών δυνάμεων και ανδρείου φρονήματος, το ίδιο απαιτεί και η σωστή διοίκηση ενός ελεύθερου κράτους
για να είναι ουσιαστικά ελεύθερο.
Ας τελειώσουμε με τη φωνή του Κολοκοτρώνη πάλι, που μιλά σ’ όλους μας αυτή τη φορά και όχι μόνο στους μαθητές της Αθήνας: «Δε σας μένει να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο, όπου εμείς ελευθερώσαμε. Και για να γίνει τούτο, πρέπει να έχετε ως θεμέλιο της πολιτείας την ομόνοια, τη θρησκεία και την φρόνιμον ελευθερίαν».
ΖΗΤΩ Η 25 η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821″
